Прынята думаць, што ёсьць ён у тых, хто супрацьстаўляе сабе грамадзтву і аддае перавагу беларускай мове. Статус меншасьці псыхалягічна абмяжоўвае чалавека, але ў Беларусі моўнае пытаньне не такое адназначнае.
Бо беларускамоўны беларус, да якой бы ён меншасьці не належыць, усё адно не беларускамоўны беларус у Вялікай Брытаніі. Перавага любой нацыянальна-арыентаванай ініцыятывы ў тым, што беларусы ёсьць нацыяй, якой бы яна не была. Хай не кансалідаваная ці асыміляваная, але беларуская. Гэта слова, якое вызначае месца ў сьвеце для большасьці нашых суграмадзян.
( Read more... )

У Салігорску ўпарта гавораць пра скасаваньне “нулёў” на беларускіх грошах, пэнсіянэры стаяць у чэргах за валютай, у крамах спажывецкі бум – так людзі рэагуюць на дэвальвацыю рубля, якая стала і агульнай дэвальвацыяй даверу. Амаль імгненна ў горадзе зьявіліся чуткі пра дэнамінацыю, якая адбудзецца 8-га студзеня і магчымы пераход на расейскі рубль.

Крызіс у пэўным сэнсе добрая зьява: пачаў цікавіцца эканомікаў, перачытаў артыкулы на вікіпэдыі і разважаньні дзесяткаў экспертаў.

Калі раптам патрапіў у будучыню альбо мінуўшчыну, ты адназчначна будзеш менш панікаваць. Сучасныя фільмы ж даюць адказ, што рабіць у такіх сытуацыях і што ты далёка ня першы, зь кім гэта здаралася. Ці калі давядзецца прачнуцца не ў сваім целе ці на іншай плянэце ты ня будзеш губляць час на нэрваньне, бо ведаеш, што рабілі кінагероі ў падобных варунках:)

На провадах быў двойчы. Першы раз у знаёмага, якога прызывалі ў спэцназ. Тыповая пьянка і адпаведныя размовы, гісторыі, успаміны служыўцаў. Сам прызыўнік у войска хацеў, але як застаўся тыдзень, дык пачаў моцна хвалявацца. Хацеў зламаць палец альбо зьехаць назад у Расею, дзе працаваў у айчыма на будоўлі.

Ня зьехаў і пасядзеўшы зь кіслым тварам на провадах на руках сяброў патрапіў у аўтобус зь іншымі будучымі вайскоўцамі. Пісаў лісты, бо пакутаваў ад самоты і безвыходнасьці, званіў рэгулярна.
А адказваць так не хацелася, бо ня сябар ён мне і гаварыць зь ім няма аб чым. Наракаў на новыя ўмовы, складанасьці вайсковага жыцьця і расказваў гісторыі нейкія. Ды мне не цікава было, як зрэшты і зараз.
( Чытаць далей )

Свабодны Салігорск

Спампаваць

Новы, шосты па ліку дызайн сайту САЛІГОРСК.орг

І новы, 28 па ліку:) нумар газэты Свабодны Салігорск



Спампаваць

Неаднойчы даводзілася чуць, што новая "беларусізацыя" ня будзе мець ніякай пэрспэктывы. Тлумачэньні розныя, але абапіраюцца мае суразмоўцы на досьвед першай спробы ў найноўшай гісторыі напачатку 90-х. Дадаюць часта, што размаўлялі б, каб не тыя "прымусовыя мэтады". Лягічная выснова напрошваецца сама: пасьля тых нацыяналістычных "зьверстваў", беларусы родную мову не ўспрымаюць, лічаць апазыцыйнай і перавагу аддаюць расейскай. У апошнім не сумняюсь, бо сам штодня чую просьбы перайсьці на "другой государственный".
А дзе цяпер у Менску болей за ўсё беларускамоўных? Раней думаў, што Управа БНФ ці сядзіба ТБМ. А нядаўна падаваў дакумэнты ў Чэскай амбасадзе і на свае вочы пабачыў, што ледзьве не кожны другі наведвальнік "беларусізуецца". На час знаходжаньня, але працуе. Абставіны,ня болей. Ніякага прымусу, намёкаў ці чаго яшчэ. Проста адна цётухна, што прымае ці аддае пашпарты, гаворыць па-беларуску.
У консульскім аддзеле не чутно просьбай гаварыць "па-расейску" ці нейкага незадавальненьня. Не, там не пасьпяваеш зьдзіўляцца, як людзі пераходзяць на "мову", з памылкамі і складанасьцю, але ж і не скардзяцца. Ды і няма каму, бо ніхто ня просіць.
Вядома, як падаюць дакумэнты звычайна і як ставяцца да таго, хто прымае. І беларуская мовы - менавіта тая,як падаецца кожнаму другому, якая будзе найбольш зразумела. І стараюцца, узгадваюць словы. У дадатак яшчэ агульнае жаданьне стварыць уражаньне ды даць веры ўласным словам. І ўсё па-беларуску, у адрозьненьні ад суседняга акенца.
Відавочны прыклад таго, што беларусізацыя магчыма,былі б абставіны і спрыяльныя моманты. І воля, у дадзеным выпадку асабістая, простага супрацоўніка чэшскай амбасады. Упэўнены, што калі і чыноўнікі з палітычнай волі кіраўніцтва краіны пачнуць гаварыць па-беларуску, у кабінэтах і наведвальнікі адгукнуцца на такую прапанову:)

Болей банэраў і дадатковая інфармацыя ТУТ
Пастаўце банэр у сваім блогу ці ЖЧ

SVABODNY SALIHORSK rules

1 верасьня Малады Фронт распачынае агульнабеларускую штогадовую акцыю па збору беларускамоўных кніжак для дзіцячых дамоў “Беларускую кнігу-дзецям!” і заклікае кожнага прыняць актыўны ўдзел.

Тры месяцы моладзевыя актывісты па ўсёй краіне будуць зьбіраць кніжкі. Мы спадзяемся на паразуменьне і падтрымку.

Калі ёсьць жаданьне перадаць кніжкі ці распаўсюдзіць аб'яўкі ў сваім горадзе, лістуйце salihorsk@gmail.com
І ў любым разе, можна падтрымаць інфармацыйна.




Плюч будуць банэры іншых памераў.
Дзяк

Апошні нумар даступны па гэтай спасылцы
ТУТ
Чакаем заўвагі і прапановы

Працягваем традыцыі. Выдатны атрымаўся конкурс.Унікальны фотарэпартаж і артыкул
http://saligorsk.org/index.php?nma=news&fla=stat&nums=136

Колішнія вандроўкі на Балтыйскае мора ў Польшчу былі доўгачаканымі, нерэальнымі. Гэта быў іншы сьвет, патрапіць, дакрануцца да якога можна было раз на год летам, ды й то, калі кватэра не рамантавалася. Тады і адлегласьці былі большымі, рэчаіснасьці прыгажэйшаю, а ўражаньні мацнейшымі. Зьвязана тое было з недаступнасьцю і доўгачаканасьцю.
Эўропа вабіць і цяпер. Марамі і вобразамі, што ствараюцца расповядамі пра вар'яцкія вандроўкі, фільмамі і тэлевізыйнымі праграмамі. Пагадзіцеся, значная частка гледачоў "Эўратуру" не адмовілася ад падобных прыгодаў.
Мары і чаканьні гэта мары і чаканьні. Яно так паўсюль і наўрад месца вызначае, ці могуць яны спраўдзіцца. А Эўропа ўспрымаецца як належнае, так і мусіць быць і няма тут месца для захапленьня.
Два гады таму езьдзіў у Парыж. Выдатна, файна. Але ня тое. Бо ёсьць вызначаны маршрут, абмежаванасьць ды шмат іншага-атрыбуты экскурсыйнае вандроўкі. Большыя ўражаньні пакідаюць пажарожжы ня тое, што самастойныя, а тыя, дзе можна адчуць месца. Пажыць там, шпацыраваць уверачы і ня быць заклапочаным чымсьці. Проста шпацыраваць.
Ідэя наведаць зь сябрамі суседнія краіны зьявілася даўно. Неверагодныя пляны(напрыклад, ня маючы здольнасьцяў сьпяваць на берлінскіх вуліцах) сталі больш рэальнымі, калі ў пашпартах зьявіліся шэнгенскія візы. Сьпяваць, канешне, не сьпявалі, затое зьезьдзілі.
Літва, Вільня, Трокі і Коўна. У былой сталіцы Летувы, мы, дарэчы, загналіся і размаўлялі між сабой па-ангельску. Сьцёбна і няблага атрымалася.
Пасьля Рыга, Юрмала і ноч у намёце на беразе мора. Адразу Ліепай і Клайпэда, гарадкі на ўзьбярэжжы. Мора. Наступны пункт-Куршская каса, Калінград(заправачная станцыя, бэнзін та танны:), Гданьск. Варшава і добра знаёмыя будынкі ў Варшаўскім старым горадзе. Беласток і шляхі разышліся-Рыгор і Лёкса-на Басы, мы з Хрысьцінай(маёй дзяўчынай)-спынам дадому, бо і ад Эўропы можна стаміцца.
Трапілі ў аварыю на трасе Горадня-Менск. Пашанцавала. Ночылі ў сябра ў Менску, за што яму вялікі дзякуй, бо прыехалі ноччу і хатняя ежа пасьля тыдню па сыстэме "батон+майнэз" вельмі актыўна зьнішчалася:).
І, нарэшце, Салігорск.
Захапляльна атрымалася. І справа не ў Эўропе, а ў сябрах.

Невялічкая рэмарка пра разуменьне расейскіх амбіцыяў:
Тая тэрыторыя, дзе мы вандравалі-усяго толькі ўскраіна былой імпэрыі.Таму цяпер расейцы там нэрвова рэагуюць на абраны прыбалтамі шлях, памаранчовую рэвалюцыю і рэвэрансы Лукашэнка да Захаду. Крыўда не дазволіць выпусьціць Беларусь, пэўна.
А калі б, былі абраныя іншыя базавыя каштоўнасьці, ці быў бы гэта іншы сьвет, ад Балтыкі да Уладзівастоку? Наўрад, бо базавыя каштоўнасьці не дазволі б трываць такому фармаваньню.
А расейцы шкадуюць, што згубілі і губляюць з-пад уплыву яшчэ адзін кавалак геапалітычнай мары.


Для даведкі пра Эўропу і даступнасьць.
Кожны з нас патраціў па 120 даляраў, у сярэднім. У асноўным на паліва. Галоднымі не былі, і ў рацыёне былі ня толькі вышэйзгаданыя "батон і майнэз"(*яны былі базавай каштоўнасьцю:). Жылі ў намёце і адну ноч у Гданьскім студэнцім інтэрнаце. Сачылі за падзеямі, бо wi-fi насамрэч існуе.
Фоткі выкладу пазьней.

http://ljoksa.livejournal.com/23202.html#cutid1
За МЮ гуляе журналіст "Нашай Нівы"? Сэнсацыйны фотафакт.

Верым у будучыню, у камунізм, верым у чалавечы розум. Ведае, хочам ведаць, што ёсьць правільныя і правільна, ідэальна ды ідэальныя. Хочам, чакаем. Ня бачым, простае і штодзённае, звыклае і шэрае ад пылу.
Жыцьцё віруе толькі ў кіно і ва ўспамінах. Прыйшло лета.Грызу паўзногці.
Узгадваю мінулае, прыемнымі робяцца банальна-штодзённые моманты, але непрыемна ад банальна-штодзённасьці.
Гавораць, што гэтыя тры месяцы, ёсьць маленькім жыцьцём. Ці проста жыцьцём.Баюся ды хвалююся, перабольшваю ды імітую.Надаю больш значнасьці ці проста хачу адчуць асалоду ад моманту, які, хутчэй за ўсё больш ніколі не ўзгадаю і дакладна, не адчую.
Дні робяцца больш доўгімі, па навуцы, але больш кароткі і цёмнымі ў рэчаіснасьці. Паўстае шмат пытаньняў.Ведаў, што пасьля зьнікне шмат пытаньняў.
Будую пляны, малюю прыгожыя карціны. Так ня будзе, з жалем, усьведамляю.
Пройдзе,ды ніякай рамантыкі,колькі было:)(16гы).
Дадаліся іншыя абставіны, новыя фактары. Сыстэма адліку. Шчыра, так і думаю. Усё на іх абапіраецца.Нешта робіцца менш трывалым, іншае наймацнейшым, але менш спазнаным. Не, я не заганяюся,проста ідэалізую і хачу пабачць сябе збоку, у галівудзкім фільму. І сапраўды хочацца.